Mexico travel diary (extra long) | One month back to Tulum part 1

Bij aankomst werd ik opgehaald door mijn lieve vriendin Cyni en zijn we meteen ceviche gaan eten bij La Negra Tomasa – onze favoriet. Plannen gemaakt, bijgekletst, en toevallig is er ook nog een collega van Transavia hier. Het voelt alsof er een hele mooie tijd voor me ligt.

Dankbaar. Echt. 🤍

Ik sprong al snel op de fiets richting Nimeño in La Veleta, wat in mijn ogen een van de beste koffie- en lunchplekjes van heel Tulum is. Toevallig kwam ik daar een meisje tegen dat ik kende, en ze vroeg of ik even model wilde zitten voor wat content van de zaak. Als cadeautje kreeg ik mijn ontbijt van ze – super lief. Ik nam een cappuccino en een heerlijke açai bowl.

Daarna ben ik met Cyni naar het strand gegaan, naar Lula Beach Club. En om de dag af te sluiten heb ik gegeten bij mijn favoriete burritoplek, Burrito Amor, waarna ik nog gezellig langs ben gegaan bij mijn vrienden Daniela en Marcelo, die letterlijk naast mijn hotel wonen. Ik sloot de dag af in de heerlijke warme jacuzzi van Babel.

Zo’n dag die simpel is, maar precies goed voelt 🤍🌴

Ik was uitgenodigd voor een shoot in mijn hotel, met dezelfde fotograaf met wie ik in april ook heb gewerkt, wat extra leuk was. Daarna was het tijd om uit te checken en te gaan ontbijten in La Veleta bij Otti, samen met mijn Duitse vriendin Jana, voordat zij moest werken.

Niet veel later haalde mijn lieve vriendin Daniela me op en zijn we samen richting het strand gegaan. We kozen voor Ikal, een van mijn favoriete beachclubs/hotels bij Public Beach, ter hoogte van Playa Maya. De prijzen voor dit strand veranderen hier trouwens voortdurend. Het was eerst gratis, toen 60 pesos, daarna zelfs 420 pesos (wat echt pijnlijk was), waardoor ik – net als veel anderen – even dacht dat Tulum misschien niet meer haalbaar zou zijn. Inmiddels is het 120 pesos geworden, ongeveer 6 euro, en op zondag zelfs gratis. Dat geeft toch weer wat hoop, zeker omdat veel mensen Tulum begonnen over te slaan door deze prijzen, in combinatie met het zeewier en de problemen met taxi’s, wat de lokale economie echt heeft geraakt.

Bij Ikal nam ik voor het eerst mijn nieuwe camera mee. Na tien jaar trouwe dienst begon mijn oude camera kuren te krijgen, dus besloot ik te investeren in een nieuwe versie van hetzelfde model – en eindelijk ook mijn portretlens te gebruiken die al jaren in de kast lag.

De dag sloot ik af bij mijn nieuwe samenwerking en studio: Homa Tulum, diep in de jungle.

Playa del Carmen is één van mijn lievelingsplekken in Mexico. Ik heb hier zó veel dierbare herinneringen liggen. Helaas ben ik door een heel verdrietige en oneerlijke reden geen vrienden meer met die groep, en ben ik hier sindsdien ook niet meer geweest. Terwijl ik door Playa liep, kwamen de mooie herinneringen weer naar boven, maar ook een paar pijnlijke. Het is bovendien één van de eerste plekken waar ik ooit herinneringen maakte in Mexico, wat het extra speciaal maakt.

Ik had afgesproken met mijn Canadese vriendin Rita, die ik in 2022 in Colombia heb leren kennen. We ontbeten bij Choux Choux, mijn favoriete ontbijttentje in Playa, en zij trakteerde me. Het was zó fijn om haar weer te zien na onze ontmoeting in Canada het jaar ervoor, en om bij te praten. Hoe bijzonder dat we elkaar inmiddels in drie verschillende landen hebben gezien.

Daarna ging ik langs bij mijn collega Meike, die toevallig ook tegelijkertijd in Mexico was. We dronken samen nog een koffietje en liepen wat door Playa. Na een kleine zoektocht naar de colectivo’s (note to self: bij Chedraui, vlak bij Walmart) ging ik terug richting Tulum.

Daar werd ik opgehaald door Cyni en Leon – met mijn fiets achterin de kofferbak, zodat ik niet in het donker hoefde terug te fietsen.

Deze keer ging ik weer naar Harttoo, omdat Yocelynn daar werkt – een ontzettend lieve Mexicaanse meid die ik in 2024 heb leren kennen. Als verrassing kreeg ik van haar een cappuccino, een súper lekkere chocolade-cinnamon roll én een brief met een armbandje. Daar moest ik stiekem echt even een traantje om laten. Zo’n brief die je bewaart, en een van de liefste gebaren die ik ooit van iemand heb gekregen.

Na het ontbijt was het tijd om met Cyni, Leon en Boris naar Akin (Tulumania) beachclub te gaan, waar zij een gig hadden. We zijn daar een groot deel van de middag gebleven en Cyni en ik hebben veel foto’s gemaakt.

Als fijne afsluiting van de dag trakteerde ik Cyni op warme chocolademelk, en deden we met z’n drieën – Cyni, Leon en ik – een film- en pizza-avond in hun appartement in Aldea Zama.

Zo’n dag die zacht eindigt, precies zoals hij begon 🤍

Omdat Daniela nog niet zo lang in Tulum woont, vonden Jana en ik dat we hier echt een keer met z’n drieën moesten ontbijten.

Later gingen Cyni en ik weer richting het strand en streken neer bij Pancho Villa, een van mijn vaste plekken. Een grote tip hier zijn de aguachiles – een heerlijk frisse en pittige visschotel, groot genoeg om te delen. Die hebben we samen als lunch genomen.

Na een paar uur zwemmen en zonnen besloten we Daniela, Marcelo en Jana weer op te zoeken bij Gitano Beach, waar Jana werkt. Daniela moest daar ook draaien, dus ik maakte wat leuke foto’s van haar en bleef natuurlijk even om haar te supporten.

Om de dag af te sluiten aten Cyni, Leon en ik – zoals bijna altijd – bij het goed betaalbare La Negra Tomasa, waar ik mijn vaste bestelling nam: frito de atún.

Mijn dag begon met ontbijt bij La Norteña, een plek in La Veleta met Noord-Mexicaanse keuken. Dani en Mars stonden erop dat ik dit een keer met ze zou proberen. Wat me het meest bijbleef, was de café de olla – inmiddels mijn favoriete koffie. Een traditionele koffie met onder andere anijs, kaneel en kruidnagel, geserveerd in een jarrito, een Mexicaans aardewerken kopje. Daarbij at ik heerlijke barbacoa: pulled beef in taco’s. Echt een aanrader.

Daarna besloten we naar een cenote te gaan, een van mijn favoriete dingen om te doen in Mexico. Ik was in 2024 al bij Cenote Zazil-Ha geweest, maar het was zó leuk om dit nu samen met hen te beleven. De entree was inmiddels 400 pesos (ongeveer €19), terwijl het vorig jaar nog 250 pesos was – typisch Tulum, de prijzen veranderen constant. We hebben er gedoken, gezwommen, gelachen en veel onderwaterfilmpjes gemaakt. Wat was dit leuk met z’n vieren.

Vervolgens gingen we naar Tienda de Miel in Mercado Gómez, een winkeltje met handgemaakte honingproducten – iets wat je veel ziet terugkomen in hotels en Airbnbs in Tulum. We hebben allemaal flink wat Maya-honingproducten gekocht waar ik echt superblij mee ben.

Daarna gingen we nog dieper de jungle in om langs vrienden van Marcelo en Daniela te gaan, en vervolgens door naar mijn nieuwe verblijf. Ik begon die dag namelijk een samenwerking met Villa Hunab-Ku – zonder twijfel de mooiste villa waar ik ooit heb mogen verblijven.

De villa heeft vijf slaapkamers, een zwembad, een gym, een grote keuken en woonkamer én een enorm dakterras. Toen ik ’s avonds in het bad zat op het balkon van de master bedroom, heb ik letterlijk gehuild van dankbaarheid dat ik dit mag meemaken. Dat een reis in 2022 mij uiteindelijk hier heeft gebracht… het voelt onwerkelijk soms.

Dit was zonder twijfel mijn lievelingsdag van de hele trip. 🤍✨

Ik begon mijn ochtend heerlijk in deze geweldige villa. Ik ben zó verliefd op deze plek dat mijn hele Instagram er inmiddels vol mee staat. Ook heb ik hier veel outfitfoto’s gemaakt. Ik werd ontzettend uitgerust wakker, maar vooral ook met een diep gevoel van dankbaarheid en zegeningen – dat ik zulke prachtige kansen mag krijgen sinds mijn eerste reis naar Tulum in 2022. Mijn leven is enorm veranderd door die reis. Dus als je ooit op zoek bent naar een teken om solo te gaan reizen… misschien is dit het wel voor jou.

Op mijn fiets van Tulum Bike Rental (iBike Tulum – @bike.tulum) fietste ik naar Nimeño Zama. Nimeño heeft meerdere vestigingen in Tulum, dus er is gelukkig altijd eentje in de buurt. Ik bestelde de sourdough (oprecht het lekkerste zuurdesembrood dat ik ooit heb gegeten) met avocado en ei, en natuurlijk hun heerlijke cappuccino. De staff is hier ook altijd zó lief en hardwerkend. Kleine tip als je nog niet eerder in Mexico bent geweest: fooi geven is hier echt gebruikelijk, net als in de VS – minimaal 10%.

Toevallig kwam ik daar ook Boris tegen met zijn hondje. Hij komt vanavond bij ons barbecueën in mijn villa, samen met Cyni en Leon.

Na nog een paar prachtige foto’s in de villa met mijn nieuwe camera – gemaakt door Cyni – gingen we samen opnieuw naar Ikal. Iets wat ik trouwens op de harde manier heb geleerd (en wat me veel geld had gescheeld): het park is gratis als je met de fiets komt. Die 120 pesos betaal je dus alleen als je met een scooter of auto komt.

Bij Ikal hebben we heerlijk gezwommen, in de zon gelegen en een koffietje aan het strand gedronken. Daarna zijn we teruggegaan naar mijn villa om te chillen en boodschappen te doen voor de barbecue van die avond. Het was écht mega gezellig met z’n vieren. En als afsluiter speelden we nog Mario Kart op mijn tv.

Met zo’n prachtige villa wil je het geluk van zo’n plek gewoon delen met de mensen die je liefhebt. 🤍

Voor ontbijt ging ik naar Liefs, een fijne plek tussen Aldea Zama en Centro, gerund door Nederlanders. Ik kom hier graag: goed eten én onze Dutchies in het buitenland supporten. Ook een fijne tip als je vegan bent. Ik dronk hier koffie met Peter, de eigenaar van Hunab, een vriendelijke Canadees die me graag eens in het echt wilde ontmoeten en vertelde over zijn projecten en mogelijke toekomstige samenwerkingen.

Daarna deed ik wat kleine errands: mijn fiets inleveren en mijn persoonlijke spullen bij Cyni achterlaten, omdat ik naar Guatemala alleen met een backpack en kleine tas zou reizen en daarna weer terug zou komen naar Tulum (zó handig). Daarna gingen we nog even samen naar Playa Paraíso voor een laatste dosis zon, voordat zij me bij het ADO-busstation afzette. Door een foutje in mijn boeking kon ik mijn busticket gelukkig gratis omzetten – ik kreeg zelfs geld terug.

Door de file duurde de busrit naar Cancún centrum bijna drie uur, maar ik vond het eigenlijk heel leuk om de stad eindelijk eens te zien in plaats van haar steeds over te slaan. Ik verbleef in hotel Nomads, vlak bij het busstation. Mijn kamergenotes waren zó lief en we hadden meteen een klik – precies wat ik zo leuk vind aan hostels, alsof je even op een soort boutique-schoolkamp bent.

Die avond liet mijn camera me helaas in de steek: mijn lens viel kapot. Even balen natuurlijk, maar ik wist mijn mindset snel om te zetten naar: ik heb gelukkig nog een andere lens én een goede reisverzekering. En door.

In het restaurant van het hostel ontmoette ik Kalle, een supergezellige Duitse jongen uit Ulm (waar ik toevallig familie heb wonen). We aten samen en hebben lang gekletst. Later dronken we op het dakterras nog iets met Esteban, een Franse solo reiziger. Ik baalde meteen dat ik maar één nacht in Cancún bleef – ontmoet je net zulke leuke mensen, moet je alweer door.