Guatemala Travel Diary | Solo trip to Guatemala (Acatenango Trail)

Hi everyone! Welcome back to another blog. This one is all about the Acatenango hike I did with Lava Trials. In this blog, I’ll share my experience with Lava Trials and what the hike itself was like for me.

Hi allemaal! Welkom terug bij weer een nieuwe blog. Deze blog gaat over de Acatenango hike die ik heb gedaan met Lava Trials. In deze blog vertel ik jullie over mijn ervaring met Lava Trials én hoe ik de hike zelf heb ervaren.

Lava Trials was recommended to me by a friend from Guatemala. This hike had been very high on my bucket list, so I was beyond excited when I managed to secure a spot on this popular tour. I definitely recommend booking well in advance to guarantee a place. My hike was at the end of November, and I already booked it back in September.

I have to admit that quite a few people had made me a little nervous beforehand – mainly about altitude sickness and not being fit enough. Even though I’m generally quite down-to-earth, this did get into my head a bit. Although I love being active and adventurous, my fitness level can honestly be quite inconsistent at times. On top of that, I’m rarely at altitudes above 3,500 meters for extended periods, so I was genuinely curious (and nervous) to see how my body would react. For that reason, I took altitude sickness pills both before and during the hike.

Lava Trials werd mij aangeraden door een vriendin uit Guatemala. Deze hike stond zéér hoog op mijn bucketlist, dus ik was ontzettend blij toen deze populaire tour nog een plekje beschikbaar had. Ik raad je ook aan om ruim van tevoren te boeken, zodat je verzekerd bent van een plek. Mijn hike was eind november en ik heb al in september geboekt.

Ik moet toegeven dat veel mensen mij vooraf een beetje bang hadden gemaakt voor hoogteziekte en niet fit genoeg zijn — ondanks dat ik zelf behoorlijk nuchter ben. Hoewel ik super graag actief en avontuurlijk bezig ben, heb ik op sommige momenten een vrij slechte conditie. Daarnaast ben ik zelden voor langere tijd boven de 3500 meter geweest, dus het was spannend hoe mijn lichaam hierop zou reageren. Om die reden heb ik zowel vóór als tijdens de tour hoogteziektepilletjes ingenomen.

Day 3 ( 12/30) – Antigua & Acatenago – 22-11-2025

The meeting point of Lava Trials was only about a five-minute walk from my hostel. Around 6:45 a.m., I checked out and walked there with my luggage. To my surprise, the meeting point turned out to be a super cute café called Kaldi & Kapra. The view was beautiful and felt like a very good omen for the adventure ahead. We started the day with a nourishing breakfast and a cup of coffee, making sure we began the hike feeling energized. On the rooftop terrace, I met the rest of the group. There were lovely people from all over the world: Americans, Brazilians, Guatemalans, Germans, Italians, French travelers, and even a few other Dutch people.

After breakfast, we were taken by shuttle to the Lava Trials headquarters. I had all my luggage with me because I could leave it there safely and pick it up later for the shuttle I had booked to Lake Atitlán — also directly through Lava Trials, which was incredibly convenient. At the headquarters, we received a detailed briefing about the tour and it was time to gear up. Included in the tour were a headlamp, meals, water bottles (note: you bring water for the meals prepared at basecamp since there’s no running water or electricity), and extra warm clothing. I also rented hiking poles, which were absolutely worth it.

We were given the option to take extra clothing, and although I already had quite a bit with me, I added an extra scarf, a fleece jacket, and a thicker coat — and trust me, I really needed them later. My advice: don’t carry anything unnecessary, as every extra kilo makes the climb harder. That said, I did bring extra snacks, some personal care items, and my camera. Despite the weight – thank God I did. Some of my favorite photos were taken on this hike.

After the briefing, group division, and final preparations, Camp 1 (my camp) and Camp 2 were driven by shuttle to the starting point of the hike. You don’t start at sea level – you already begin at a significant altitude. From the trailhead, it would take around 4 to 5 hours to reach basecamp.

Op ongeveer vijf minuten lopen van mijn hostel bevond zich het meeting point van Lava Trials. Rond 6:45 checkte ik uit en liep ik met mijn bagage naar de verzamelplek. Tot mijn verrassing bleek dit een super schattig café te zijn genaamd Kaldi & Kapra. Het uitzicht was prachtig en voelde voor mij als een hele goede voorbode van een mooie tour. We begonnen hier met een voedzaam ontbijt en een kopje koffie, zodat we fit aan de hike zouden beginnen. Op het dakterras ontmoetten we onze groepsgenoten. Ik leerde hier lieve mensen kennen van over de hele wereld: Amerikanen, Brazilianen, Guatemalteken, Duitsers, Italianen, Fransen en ook nog een paar andere Nederlanders.

Na het ontbijt werden we met een busje naar het hoofdkantoor van Lava Trials gebracht. Ik had al mijn bagage bij me, omdat ik deze daar kon achterlaten en later weer mee kon nemen voor de shuttle naar Lake Atitlán, die ik eveneens via Lava Trials had geboekt — dit is echt ontzettend fijn geregeld. Bij het hoofdkantoor kregen we uitleg over de tour en was het tijd om te ‘gearen’. Inbegrepen waren onder andere: een zaklamp, maaltijden, waterflessen (disclaimer: je neemt water mee voor de maaltijden die voor je worden bereid, omdat er bij basecamp geen stromend water of elektriciteit is) en extra warme kleding. Als extra had ik wandelstokken gehuurd — en die waren écht heel fijn.

We kregen ook de mogelijkheid om extra kleding mee te nemen. Ik had zelf al behoorlijk wat bij me, maar heb alsnog een extra sjaal, fleecetrui en dikkere jas meegenomen – en geloof me, die had ik later hard nodig. Mijn advies is om alles wat overbodig is niet mee te dragen, vanwege het extra gewicht tijdens de klim. Zelf nam ik wel extra snacks mee, wat verzorgingsproducten én mijn camera. Ondanks het gewicht: thank God I did — een deel van mijn mooiste foto’s is hier gemaakt.

Na de uitleg, groepsindeling en voorbereidingen vertrokken camp 1 (mijn camp) en camp 2 opnieuw per busje richting het startpunt van de hike. Je begint de hike niet op 0 meter hoogte, maar al op een behoorlijk aantal meters. Vanaf het startpunt zou het ongeveer 4 tot 5 uur duren voordat we bij basecamp zouden aankomen.

From the very first few minutes – which were extremely steep – I found it incredibly tough. I honestly wanted to give up almost immediately and quickly felt like one of the weakest people in the group, along with a few others. I took many breaks and eventually decided to hand one of my two backpacks to a porter (a guide who carries your backpack for a fee), using some of my last cash. From that moment on, things improved. It also helped knowing that the first hour is by far the hardest. That knowledge gave me just enough strength not to quit – and that line was very thin.

Throughout the hike, we took plenty of breaks to keep it manageable for everyone, which also made it a very social experience. I noticed that right before each break, I felt like I had absolutely nothing left – so the pacing was really well thought out. Disclaimer: do not underestimate this hike. It is not easy and definitely requires a lot of energy. Along parts of the trail (up to around 3,000 meters), you can buy drinks and snacks if you feel like you didn’t bring enough.

It was beautiful to see how supportive everyone was of each other. The constant encouragement and positivity really created a strong bond within the group. During the climb, we passed through different “climate zones,” so be prepared to change layers often. I personally had to stop regularly to catch my breath due to my very high heart rate, but the altitude pills helped me a lot.

The coldest part for me was around the cloud forest. We walked through areas called the cloud forest and dark forest, which created a mysterious, almost eerie atmosphere – something I personally loved. The hike started to feel easier when we were about one to two hours away from basecamp. Despite the thinner air, I suddenly felt incredibly strong and even walked quite fast, listening to music. I also started chatting with a former flight attendant, which made the last hours fly by. Around 3 p.m., we arrived at basecamp.

At basecamp, there was an option to continue to the Fuego hike after about an hour of rest. This is by far one of the most physically demanding things I’ve ever done – and also one of the most incredible experiences imaginable. However, I decided to prioritize rest instead of continuing to Fuego. This extra hike would take another four hours, and I knew myself well enough to know that I likely wouldn’t manage it. Even walking to the bathroom felt intense at that point, honestly.

Most of my camp decided to go, while I stayed behind with a few others. Later, we were offered a sunset hike with Camp 1 to a nearby viewpoint. This hike took about 20 minutes. Despite my sore muscles, I decided to go – and I’m so grateful I did. That moment completed the entire experience for me. The view of Volcán Fuego was absolutely breathtaking. The sunset was stunning, and once it got dark, the eruptions gave me goosebumps. It was completely unreal. The sound alone was like a bomb exploding. No words or photos could ever fully capture how powerful and impressive it was.

Back at basecamp, we enjoyed hot chocolate by the campfire and had spaghetti with red wine. Not long after, I went to sleep. Because my own clothing wasn’t as warm as it should have been (I wanted to look a bit Instagrammable – my own fault), I was genuinely close to hypothermia. And no, that’s not an exaggeration.

Our cabins had a direct view of the volcano, allowing us to watch the eruptions at sunset, throughout the night, and again at sunrise. It was also incredibly cozy sharing the cabin with the group – you share it with half of your camp. I vividly remember one eruption being so loud that I half-woke up and asked, completely confused, “Guys… is this normal?” The entire cabin burst out laughing. Sometimes the eruptions would wake you up, and you could literally feel the vibrations in your bed. I could have watched this for hours

Vanaf de eerste paar minuten – die overigens extreem stijl zijn – vond ik het al enorm zwaar. Ik wilde na een paar minuten eigenlijk al opgeven en voelde me al snel, samen met een paar anderen, de zwakste van de groep. Ik nam veel pauzes en besloot één van mijn twee backpacks aan een porter te geven (een gids die tegen betaling je backpack voor je draagt), in ruil voor een deel van mijn laatste contanten. Vanaf dat moment ging het gelukkig beter. Ook hielp het om te weten dat het eerste uur het zwaarst is. Die kennis gaf me net genoeg kracht om niet op te geven – en dat randje was héél dun.

Tijdens de hike hadden we veel pauzes, zodat het voor iedereen haalbaar bleef. Dit zorgde ook voor een gezellige groepsdynamiek. Ik merkte bij mezelf dat vlak vóór elke pauze het voelde alsof ik echt niet meer kon, dus er werd goed rekening gehouden met het tempo. Disclaimer: ga er niet vanuit dat deze hike makkelijk is of weinig energie kost. Op sommige plekken tijdens de klim kun je nog drankjes en snacks kopen, tot ongeveer 3000 meter hoogte, mocht je te weinig hebben meegenomen.

Het was mooi om te zien hoe iedereen elkaar probeerde te motiveren en positief bleef – dit schept echt een sterke band binnen de groep. Tijdens de klim gingen we door verschillende ‘klimaten’, dus houd er rekening mee dat je vaak van kledinglagen wisselt. Zelf moest ik regelmatig even stoppen om op adem te komen vanwege mijn extreem hoge hartslag, maar de pilletjes hielpen mij hier gelukkig enorm bij.

Ik vond het persoonlijk het koudst rond het ‘cloud forest’. We liepen onder andere door gebieden die ‘cloud forest’ en ‘dark forest’ werden genoemd — wat een mysterieuze, bijna eerie sfeer gaf. Iets wat ik zelf juist ontzettend gaaf vond. Het zwaarste deel vond ik uiteindelijk voorbij toen we nog ongeveer één à twee uur van basecamp verwijderd waren. Ondanks de lagere zuurstof voelde ik me op dat punt juist super fit en liep ik verrassend snel, met muziek in mijn oortjes. Hier raakte ik ook aan de praat met een voormalige steward, waardoor de laatste uren letterlijk voorbij vlogen. Rond drie uur ’s middags kwamen we aan bij basecamp.

Bij basecamp kreeg je de optie om na een uurtje rust door te gaan naar de Fuego hike. Dit is zonder twijfel één van de meest fysieke uitdagende dingen die ik ooit heb gedaan, maar ook één van de meest indrukwekkende ervaringen uit mijn leven. Toch besloot ik ervoor te kiezen om niet mee te gaan naar Fuego en mijn rust te nemen. Deze extra hike zou nog eens ongeveer vier uur duren en ik kende mezelf goed genoeg om te weten dat ik dat waarschijnlijk niet meer zou volhouden. Zelfs de wandeling naar het toilet voelde al zwaar bij aankomst, haha.

Het grootste deel van mijn camp besloot wel te gaan. Ik bleef achter met een paar anderen. Uiteindelijk werd er nog een sunset hike aangeboden met camp 1, naar een viewpoint. Deze hike duurde ongeveer 20 minuten. Ondanks mijn spierpijn besloot ik mee te gaan – en daar ben ik zó blij mee. Mijn klim voelde compleet op dit moment. Het uitzicht op de Fuego was adembenemend. De zonsondergang was prachtig en de erupties in het donker gaven me kippenvel. Het is écht unreal. Het klinkt alsof er een bom ontploft. Geen woorden of foto’s kunnen vastleggen hoe indrukwekkend dit was.

Terug bij basecamp kregen we warme chocolademelk bij het kampvuur en aten we spaghetti met rode wijn. Niet veel later ging ik slapen. Door het feit dat mijn eigen kleding toch niet zo warm was als ik had moeten meenemen (ik wilde natuurlijk een beetje Instagrammable op de foto – eigen schuld), zat ik echt tegen onderkoeling aan. En nee, dat is niet overdreven.

Onze cabins hadden uitzicht op de vulkaan, waardoor je kon genieten van de erupties bij zowel zonsondergang als zonsopkomst. Het was ook super gezellig met de groep in de cabin. Je deelt deze met de helft van je camp. Ik weet nog dat één eruptie zó hard was, dat ik half slapend en totaal niet bewust vroeg: “Guys… is this normal?!” en de hele groep moest lachen. Soms werd je wakker van de erupties; je voelde letterlijk de trillingen in je bed. Ik zou hier uren naar kunnen kijken.

Day 4 ( 13/30) – Acatenago, Antigua & Lake Atitlan – 23-11-2025

The next morning, I woke up around 6 a.m. I decided not to do the sunrise hike (note: extra hikes are not included and can be booked on-site), as I wanted to save my energy for the descent. My legs were still extremely sore. For breakfast, we were served coffee or tea in our cabin, warm oatmeal – my favorite breakfast – and a granola bar. We packed up fairly quickly, and after some nice conversations, we started our descent.

The weather was much clearer than the day before, and the views on the way down were absolutely breathtaking. What a beautiful planet we live on. The descent went incredibly fast; it honestly felt like I was almost running downhill at times. Thanks to the extra rest, I felt great. I did forget my altitude pill that morning though – and yes, I can definitely confirm they make a difference. Personally, I found the descent not difficult at all, but actually really enjoyable, especially because I felt so fulfilled by everything I had seen and achieved.

The most beautiful things in life are often the hardest climbs 😉. It’s all worth it – especially the views – but you do have to work for them. If you go into it with that mindset, you’ll be just fine. I believe we were back down in about 2.5 hours, maybe even less.

After the shuttle ride back to the headquarters, we collected our belongings and everyone went their separate ways. Part of the group traveled with me to Lake Atitlán, and we were even given a box of drinks on the bus. I was incredibly happy I could arrange the shuttle directly through Lava Trials – they truly think of everything.

I will forever look back on this hike as one of the most beautiful experiences of my life. There are no words that can truly describe how unbelievably impressive it was.

De volgende ochtend werd ik rond zes uur wakker. Ik besloot niet de sunrise hike te doen (note: extra hikes zijn niet inbegrepen en kun je ter plekke bijboeken), omdat ik mijn energie wilde sparen voor de afdaling. Mijn benen waren nog steeds extreem verzuurd. Bij het ontbijt kregen we koffie of thee op de kamer en warme havermout – mijn favoriete ontbijt – samen met een granolareep. We waren relatief snel klaar om te vertrekken, dus na wat gezellige gesprekken en het inpakken gingen we al snel op weg naar beneden.

Het was die ochtend een stuk helderder dan de dag ervoor, waardoor het uitzicht tijdens de afdaling werkelijk adembenemend was. Wat is onze planeet toch prachtig. De afdaling ging ontzettend snel; gevoelsmatig ben ik bijna rennend naar beneden gegaan. Door de extra rust voelde ik me topfit. Wel was ik mijn hoogteziektepil vergeten, dus ja – ik kan bevestigen dat die echt verschil maken. Persoonlijk vond ik de afdaling totaal niet zwaar, maar juist ontzettend leuk. Vooral omdat ik me zo voldaan voelde door alles wat ik had gezien en bereikt.

De mooiste dingen in het leven zijn soms de zwaarste klim 😉. Het is het allemaal waard – vooral het uitzicht – maar je moet er wel voor werken. Met die mindset komt het helemaal goed. Volgens mij waren we al binnen 2,5 uur beneden, misschien zelfs sneller.

Na de busrit terug naar het hoofdkantoor verzamelden we onze spullen en ging iedereen zijn eigen weg. Een deel van de groep reisde met mij mee naar Lake Atitlán, waar we in de bus zelfs een drinkbox met drankjes kregen. Ik was ontzettend blij dat ik de shuttle direct via Lava Trials kon regelen. Ze denken echt aan alles.

Ik zal voor altijd terugkijken op deze hike als één van de mooiste ervaringen van mijn leven. Geen woorden kunnen beschrijven hoe ongelooflijk indrukwekkend dit was.

Tips to bring on items you would bring yourself, based on my experience:

– granola bars/nuts (thanks to my roommate who generously gave them to me)
– water/electrolytes
– electrolyte pills
– sunscreen
– warm socks
– hiking boots with good grip
– thermal clothing
– warm sportswear
– gloves
– a hat
– a fleece jacket/windbreaker
– windproof clothing/thick sweaters (my sweater was more aesthetic than warm…)
– a foldable mini backpack (I used it to store snacks and things I wanted to grab quickly)
– earphones
– power bank and cable, as there’s no electricity at Base Camp.
– disposable washcloths.

Thanks for reading this travel blog!

Tips om mee te nemen op items die je zelf mee zou nemen na, vanuit mijn ervaring:

– granolabars/noten (thanks to my roommate die ze royaal aan mij gaf)
– water / electroliten
– electrolit pillen
– zonnebrand
– warme sokken
– hike schoenen met goede grip
– termo kleding
– warme sportkleding
– handschoenen
– een muts
– een fleece jasje / wind jasje
– windvrije kleding/dikke sweaters (mijn sweater was meer aesthetic dan warm..)
– een opvouwbaar mini backpackje (hier bewaarde ik snackjes in en dingen die ik snel wilde kunnen pakken)
– oortjes voor muziek
– powerbank en kabel, er is geen elektriciteit bij basecamp.
– wegwerp wasdoekjes.