Peru Travel Diary | Solo trip to Lima, Cusco & Machu Picchu

Hi everyone! Welcome to another travel diary. This time I’m taking you with me to Peru – a destination that had been on my bucket list for a very long time. My biggest goal? Finally visiting Machu Picchu, one of the Seven Modern Wonders of the World. Before going, I had already heard that Peru is considered a relatively safe destination for solo travelers, and I can honestly say I felt very safe throughout the trip as well. I’m super proud to share you that this is my 5th world wonder ánd my 30th country before 30!This trip ended up being much shorter than originally planned. Because of Easter and the lack of very early public transport, I had to shorten my trip by two days. On top of that, after Peru I was supposed to continue to Paris for a very special weekend with someone important to me – but during take-off from Amsterdam, it slowly became clear that those plans probably were not going to happen anymore. A strange feeling: leaving for an adventure while emotionally still being somewhere else at the same time.

Hi allemaal! Welkom bij weer een nieuwe travel diary. Dit keer neem ik jullie mee naar Peru – een bestemming die al heel lang op mijn bucketlist stond. Mijn grootste doel? Eindelijk Machu Picchu bezoeken, één van de zeven moderne wereldwonderen. Van tevoren hoorde ik al dat Peru relatief veilig is om solo te reizen, en dat gevoel heb ik de hele reis ook echt gehad. En trots dat ik ben! Mijn 5^e wereldwonder en 30^e land voor mijn 30^e!

Deze trip werd uiteindelijk veel korter dan gepland. Door Pasen en het gebrek aan vroeg openbaar vervoer moest ik mijn reis met twee dagen inkorten. Daarnaast zou ik na Peru doorreizen naar Parijs voor een heel speciaal weekend, maar tijdens de take-off vanuit Amsterdam voelde ik eigenlijk al dat die plannen waarschijnlijk niet meer door zouden gaan. Een gek gevoel om met je hoofd tegelijk op avontuur én ergens anders te zitten.

Day 1 – Amsterdam & Lima – 07-04-2026

Day 1 started in Lima. Completely exhausted from the jetlag, I took an Uber from Lima Airport to Viajero Lima Hostel in Barranco – one of Lima’s safest, most creative and vibrant neighborhoods. I instantly felt comfortable there. Not long after arriving, I already met some people at the hostel who wanted to go out for dinner together. The perfect start to a solo trip. Of course, I had to begin the trip with a ceviche and a drink to officially welcome myself to Peru.

It was one of those evenings that reminded me exactly why I love solo travel so much: within a few hours, you’re sitting at a table with complete strangers who suddenly feel like friends you’ve known for much longer. Despite how fun the evening was, I went to bed pretty early because the combination of jetlag, emotions, and a long travel day was definitely catching up with me.

Dag 1 begon in Lima. Compleet gesloopt door de jetlag nam ik een Uber van Lima Airport naar Viajero Lima Hostel in Barranco – een gezellige, veilige en creatieve wijk van Lima waar ik me meteen op mijn gemak voelde. Niet veel later leerde ik al mensen kennen in het hostel die samen wilden gaan eten. De perfecte start van een soloreis. Natuurlijk begon ik de avond met een ceviche en een drankje om officieel in Peru aan te komen.

Het was zo’n avond die precies laat zien waarom ik van solo reizen houd: binnen een paar uur zit je met compleet onbekenden aan tafel alsof je elkaar al langer kent. Ondanks de gezelligheid ben ik uiteindelijk vroeg mijn bed ingegaan, want de combinatie van jetlag, emoties en een lange reis begon behoorlijk binnen te komen.

Day 2 – Lima & Cusco – 08-04-2026

Day 2 started with breakfast at the super cute brunch spot Caleta Dolsa Coffee together with the Colombian girl I had dinner with the night before. I do have to admit: Lima is definitely not as cheap as people sometimes expect, so don’t underestimate the prices here. Still, it was really nice getting to know her better over breakfast.

Of course, there were also Dutch people sitting at the table next to us – because somehow we are everywhere – which led to a funny conversation before I headed back to pick up my luggage and continue to the airport for my flight to Cusco. I wanted to arrive there early enough to properly acclimatize before visiting Machu Picchu.

Before leaving, we grabbed coffee at Terruá Cafe in Miraflores, which I would absolutely recommend if you love good coffee. Peru honestly has some of the best coffee I’ve had while traveling.

For anyone flying domestically on standby/IPB as crew: I used LATAM Airlines and paid around €70 for a return ticket. It was super easy, there are many flights every day, and I got a seat almost immediately.

Once in Cusco, I stayed at Black Llama Hostel, a beautiful hostel with incredibly friendly staff. I started adjusting to the altitude with coca tea, lots of sleep, and by spending time with some really fun Canadian girls in my dorm room. I honestly love the girlhood atmosphere in female hostel rooms – it’s one of my favorite parts of solo travel.

That evening, I met a French girl from Paris named Valentine and we went for dinner together in the beautiful San Blas area. Unfortunately, the altitude sickness hit me pretty quickly afterward, so I ended up heading back to the hostel early. Cusco sits at around 3.4 km above sea level, and the altitude can really make you feel tired, nauseous, and dizzy much faster than expected.

Dag 2 begon met een ontbijtje bij de super leuke brunchplek Caleta Dolsa Coffee Lima samen met het Colombiaanse meisje waar ik de avond ervoor mee uit eten was geweest. Ik moet eerlijk zeggen: Lima is zeker niet zo goedkoop als veel mensen verwachten, dus onderschat de prijzen hier niet. Wel was het heel gezellig om haar beter te leren kennen tijdens het ontbijt.

Natuurlijk zaten er ook Nederlanders naast ons aan tafel – want waar kom je ons níét tegen – wat zorgde voor een grappig gesprek voordat ik mijn bagage ging ophalen om door te reizen naar het vliegveld voor mijn vlucht naar Cusco. Ik wilde daar op tijd aankomen om goed te kunnen acclimatiseren voor Machu Picchu.

Voor vertrek dronken we nog koffie bij Terruá Cafe in Miraflores, echt een aanrader als je van goede koffie houdt. Sowieso vond ik de koffie in Peru verrassend goed – echt een van de betere koffielanden die ik tijdens mijn reizen heb ervaren.

Voor crew die binnenlands willen IPB’en: ik vloog met LATAM Airlines en betaalde ongeveer €70 voor een retourticket. Het ging super makkelijk, er zijn veel vluchten per dag en ik kreeg vrijwel direct een stoel toegewezen.

Eenmaal aangekomen in Cusco verbleef ik bij Black Llama Hostel, een mooi hostel met ontzettend vriendelijke staff. Ik begon rustig te wennen aan de hoogte met coca tea, veel slaap en gezellige gesprekken met leuke Canadese meiden op mijn kamer. Ik houd echt van de sfeer in female hostel dorms – dat girlhood gevoel is voor mij echt een van de leukste kanten van solo reizen.

Die avond leerde ik ook een Frans meisje uit Parijs kennen, Valentine, met wie ik ging eten in het mooie San Blas. Helaas kreeg de hoogteziekte me daarna al vrij snel te pakken, waardoor ik vroeg terugging naar het hostel. Cusco ligt op ongeveer 3,4 kilometer hoogte, dus houd er echt rekening mee dat je sneller misselijk, duizelig en moe kunt worden dan normaal.

Day 3 – Cusco – 09-04-2026

Day 3 was my only full day in Cusco before visiting Machu Picchu – and unfortunately, it rained almost the entire day. My roommate Talia wanted to explore the city together after we first grabbed coffee in our hostel bar. We started at one of Cusco’s famous markets, but honestly, I personally didn’t think it was that special, especially with my sensitive stomach and the altitude already affecting me.

Afterward, we stopped for lunch and – of course – another coffee, but I quickly started feeling extremely tired and nauseous again. I could barely finish my meal, so we decided to head back to the hostel for some rest.

After a few naps, I still wanted to go outside with my camera despite the rain. I really wanted to explore more of San Blas, so I wandered around taking photos and stopped somewhere along the way for a warm cacao drink. Even with the bad weather, Cusco still felt incredibly special – the cozy streets, cafés, and atmosphere made it such a beautiful place to walk around.

In the evening, Talia and I ended the day with a delicious bowl of ramen, which honestly felt perfect for my slightly weakened body after struggling with the altitude all day.

Dag 3 was mijn enige volledige dag in Cusco vóór Machu Picchu – en helaas regende het bijna de hele dag enorm hard. Mijn kamergenote Talia wilde samen de stad in nadat we eerst koffie hadden gedronken in de hostel bar. We begonnen bij een bekende markt in Cusco, maar eerlijk gezegd vond ik die zelf niet echt de moeite waard, zeker niet met mijn gevoelige maag op dat moment.

Daarna gingen we ergens lunchen en natuurlijk opnieuw koffie drinken, maar door de hoogte voelde ik me alweer ontzettend moe en misselijk. Ik kreeg mijn eten nauwelijks op en besloot uiteindelijk terug te gaan naar het hostel om wat te slapen.

Na een paar dutjes besloot ik toch nog even met mijn camera de regen in te gaan. Ik wilde graag nog wat meer van San Blas ontdekken, dus maakte ik daar wat foto’s en dronk ik onderweg nog een warme cacao. Ondanks het slechte weer bleef Cusco echt iets bijzonders hebben – die knusse straatjes, kleine cafés en de sfeer maakten het alsnog heel mooi.

In de avond gingen Talia en ik nog ramen eten, wat uiteindelijk perfect viel op mijn wat verzwakte lichaam.

Day 4 – Cusco & Machu Picchu – 10-04-2026

Finally, the day had arrived: my trip to Machu Picchu. I had booked a full afternoon tour through Inca Rail where everything except food and drinks was included. One thing to keep in mind is that Machu Picchu tickets and tours sell out extremely fast. I booked mine around 3–4 weeks in advance, and even then many options were already gone – especially the morning tours. The package I booked cost around €280 converted, but it made the whole experience very stress-free since everything was arranged for me.

After a small breakfast, I was picked up from my hostel and brought to the Inca Rail office. There, I met some other travelers doing the same trip. We were then taken by shuttle to Ollantaytambo, where we would board the train. The drive took around two hours, and we stopped at a cute viewpoint along the way.

While driving through the mountain landscapes of the Sacred Valley, a lot of memories suddenly came back to me. How privileged I’ve been to see so many beautiful countries, world wonders, and incredible places completely on my own. I felt such overwhelming gratitude and emotion in that moment, as if everything flashed through my mind again at once. I thanked God from the bottom of my heart that the young girl who once felt like the world was against her eventually became her own biggest hero.

How much abundance there really is in my life when I truly stop and look at it. The beautiful friendships, little moments of romance, stories, connections, and special people I’ve met during my travels genuinely feel like a gift from God. But also the things I’ve been able to achieve in life. For a moment, I saw that 12-year-old girl again – the one who felt hurt and misunderstood by life – but who eventually became the person who fought the hardest for everything she wanted. Life is filled with blessings when you choose to look for them every single day. I actually teared up a little during that bus ride thinking about it all.

Once we arrived at the Inca Rail station, I grabbed a cappuccino before boarding the famous Voyager train. The train ride to Machu Picchu Pueblo took around 1 hour and 45 minutes and passed through the stunning landscapes of the Sacred Valley, an area deeply connected to Inca history.

When we arrived, a tour guide took me off the train and brought me to a café where we waited for the bus up to Machu Picchu. The drive to the top took around half an hour and was filled with endless sharp turns through the green mountain landscape, but the views were absolutely beautiful.

From there, it was a small hike to Machu Picchu itself – and the view was honestly breathtaking. I was incredibly lucky with the weather: the valley was mostly clear and not rainy at all, so the weather gods were definitely on my side that day. Machu Picchu was built in the 15th century, around the year 1450, meaning it is roughly 500–600 years old. Even though it feels ancient because of its history and mystical atmosphere, it is actually relatively “young” compared to many other world wonders.

Afterward, it was time for the long journey back: first the bus ride down, then the train back, and finally another shuttle to Cusco. It was a long day, but such a special experience that I’m incredibly grateful to have had.

Eindelijk was het zover: mijn reis naar Machu Picchu. Ik had via Inca Rail een volledige middagtour geboekt waarbij eigenlijk alles, behalve eten en drinken, geregeld was. Houd er wel rekening mee dat tickets en tours voor Machu Picchu héél snel uitverkocht raken. Ik boekte deze tour ongeveer 3 à 4 weken van tevoren en toen waren al veel opties weg- laat staan de ochtendtours. Het pakket dat ik had geboekt kostte omgerekend ongeveer €280, maar daardoor hoefde ik tijdens de reis nergens meer over na te denken.

Na een klein ontbijt werd ik opgehaald bij mijn hostel en naar het kantoor van Inca Rail gebracht. Daar sprak ik wat andere reizigers die dezelfde tour gingen doen. Vervolgens werden we met een shuttle naar Ollantaytambo gereden, waar we de trein zouden nemen. De rit duurde ongeveer twee uur en onderweg stopten we nog bij een schattig uitzichtpunt.

Toen ik door het bergachtige landschap van de Sacred Valley reed, kwamen veel herinneringen opnieuw naar boven. Hoe privileged ik ben geweest dat ik in mijn eentje zó veel prachtige landen, wereldwonderen en ongelofelijke dingen heb mogen zien. De enorme dankbaarheid en emoties die ik op dat moment voelde, alsof alles opnieuw voorbij flitste in mijn hoofd. Ik bedankte God vanuit de bodem van mijn hart dat het jonge meisje dat ooit dacht dat de wereld tegen haar was, uiteindelijk haar eigen grootste heldin werd.

Hoeveel overvloed er eigenlijk in mijn leven zit als je even écht stilstaat en goed kijkt. De prachtige vriendschappen, een beetje romantiek, verhalen, kennissen en bijzondere mensen die ik tijdens mijn reizen heb mogen ontmoeten voelen echt als een godsgeschenk. Maar ook de dingen die ik heb mogen bereiken in het leven. Ik zag even dat meisje van twaalf voor me, dat haar leven pijnlijk en zwaar vond, maar uiteindelijk degene werd die het hardst wist te vechten voor alles wat ze wilde. Het leven zit vol zegeningen als je bereid bent ze iedere dag opnieuw te zien. Tijdens deze busrit heb ik dan ook even een traantje gelaten bij die gedachte.

Bij aankomst bij het opstappunt van Inca Rail haalde ik nog een heerlijke cappuccino voordat ik de bekende Voyager-trein instapte. De treinrit naar Machu Picchu Pueblo duurde ongeveer 1 uur en 45 minuten en ging dwars door het prachtige landschap van de Sacred Valley, een belangrijk gebied binnen de geschiedenis van de Inca’s.

Eenmaal aangekomen werd ik door een tourguide uit de trein gehaald en meegenomen naar een café waar we wachtten op de bus richting Machu Picchu. De rit omhoog duurde ongeveer een half uur en bestond uit veel scherpe bochten langs het groene heuvellandschap, maar het uitzicht onderweg was prachtig.

Vanaf het laatste punt was het nog een kleine hike naar Machu Picchu zelf – en het uitzicht was echt ongelofelijk mooi. Ik had ontzettend geluk met het weer: de vallei was nauwelijks bewolkt en het regende niet, dus de weergoden waren mij vandaag goed gezind. Machu Picchu werd gebouwd in de 15e eeuw, rond het jaar 1450, en is dus ongeveer 500 à 600 jaar oud. Ondanks dat het vaak heel oud aanvoelt door de geschiedenis en mystiek eromheen, is het eigenlijk relatief “jong” vergeleken met veel andere wereldwonderen.

Na afloop volgde opnieuw een lange terugreis: eerst met de bus naar beneden, daarna met de trein terug en uiteindelijk weer met een shuttle richting Cusco. Een lange dag, maar ontzettend bijzonder om dit eindelijk meegemaakt te hebben.

Day 5 – Cusco – 11-04-2026

On my last day in Cusco, I decided to take things a little slower after the intense Machu Picchu day trip. I had come to Peru mainly for that world wonder, and honestly, I already felt very fulfilled by the trip. At the same time, I noticed my flight back to Amsterdam was becoming quite full, while Paris still had plenty of seats available. The plan had always been to continue to Paris after Peru to spend a few more days with someone very dear to me, but that situation had started to feel more and more uncertain.

By then, I had already been exhausted for days from the altitude sickness, traveling, and an emotionally intense period in my life. So I decided to cancel my final night in Lima and leave Cusco a day earlier. Strangely enough, making that decision also gave me a sense of peace. I also have to admit that I never really felt a strong connection to Lima itself, which made leaving earlier feel easier.

After breakfast, I met a Canadian girl named Ann in my hostel room. We instantly clicked because we had the exact same energetic, spontaneous energy. It also happened to be the first sunny day in Cusco, which honestly felt like the perfect gift to end my trip with. Together we wandered through San Blas while I took photos of her with my camera. I always love photographing other solo travelers because when you’re truly living in the moment, you often forget to capture yourself.

Later, we went for coffee at Green Point, which turned out to be such a beautiful hidden gem. We shared a burrito, drank lots of coffee, and ended up talking to a Peruvian woman sitting next to us. What I found so special about her was how deeply connected she seemed to herself and the world around her. Within minutes, our conversation naturally shifted toward spirituality, the universe, God, and the meaning of life. I love when conversations immediately go beyond surface level, and afterward I discovered she was connected to a breathwork guide I had once met in the Netherlands – which made the encounter feel even more special.

I also spoke a bit more with one of the waiters after complimenting his jewelry and tattoos. What stood out to me about him was how authentic and expressive he seemed without trying too hard – you could tell there was a story and a certain depth behind him. We ended up drinking tea together for a little while after he invited me, simply because I was curious about his perspective on life with no romantic intention – but out of interested in stories around the world.

That day reminded me again why I love solo travel so much. Meeting people like Ann, the Peruvian woman, and even the waiter – all completely different lives crossing paths for just a few hours – can still leave a lasting impression.

Op mijn laatste dag in Cusco besloot ik het wat rustiger aan te doen na de intense dagtrip naar Machu Picchu. Ik kwam uiteindelijk vooral naar Peru voor dat wereldwonder, en eerlijk gezegd voelde ik me al heel voldaan door deze reis. Tegelijkertijd zag ik dat mijn terugvlucht naar Amsterdam steeds voller raakte, terwijl Parijs nog genoeg plekken had. Het plan was eigenlijk altijd om vanuit Peru door te reizen naar Parijs om daar nog een paar dagen door te brengen met iemand die erg dierbaar voor me is, maar die situatie begon steeds onzekerder te voelen.

Ik was inmiddels al dagen uitgeput door de hoogteziekte, het reizen en een emotioneel intensieve periode in mijn leven. Daarom besloot ik mijn laatste nacht in Lima te annuleren en een dag eerder uit Cusco te vertrekken. Gek genoeg gaf die keuze me ook meer rust. Daarnaast moet ik eerlijk toegeven dat ik nooit echt een sterke connectie voelde met Lima zelf, waardoor eerder vertrekken ook makkelijker voelde.

Na het ontbijt ontmoette ik een Canadese meid genaamd Ann op mijn hostelkamer. We klikten eigenlijk meteen omdat we precies dezelfde energieke en spontane energie hadden. Het was toevallig ook de eerste zonnige dag in Cusco, wat echt voelde als het perfecte cadeau om mijn reis mee af te sluiten. Samen liepen we door San Blas terwijl ik foto’s van haar maakte met mijn camera. Ik vind het altijd leuk om andere solo reizigers te fotograferen, omdat je vaak vergeet foto’s van jezelf te maken wanneer je echt volledig in het moment leeft.

Later gingen we koffie drinken bij Green Point, wat echt een prachtige hidden gem bleek te zijn. We deelden een burrito, dronken veel koffie en raakten uiteindelijk in gesprek met een Peruviaanse vrouw die naast ons zat. Wat ik zo bijzonder aan haar vond, was hoe verbonden ze leek met zichzelf en de wereld om haar heen. Binnen een paar minuten ging ons gesprek vanzelf over spiritualiteit, het universum, God en de betekenis van het leven. Ik houd ervan wanneer gesprekken direct verder gaan dan oppervlakkigheid, en achteraf bleek ze ook nog verbonden te zijn aan een ademwerkcoach die ik ooit in Nederland heb ontmoet – wat de ontmoeting nóg specialer maakte.

Ik sprak die dag ook wat langer met een van de obers nadat ik hem had gecomplimenteerd over zijn sieraden en tattoos. Wat me vooral aan hem opviel, was hoe authentiek en expressief hij overkwam zonder daar moeite voor te doen – je voelde dat er een verhaal en bepaalde diepgang achter hem zat. Uiteindelijk dronken we nog even samen thee nadat hij me had uitgenodigd, puur omdat ik nieuwsgierig was naar zijn kijk op het leven. Niet vanuit romantische interesse, maar vanuit interesse in verhalen en mensen van over de hele wereld.

Die dag herinnerde me opnieuw waarom ik zo van solo reizen houd. Mensen zoals Ann, de Peruviaanse vrouw en zelfs de ober – totaal verschillende levens die elkaar maar een paar uur kruisen – kunnen alsnog een blijvende indruk achterlaten.

Day 6 & 7 – Cusco, Lima & Amsterdam – 12-04-2026 & 13-04-2026

The day of my journey home had arrived, and honestly, I felt completely ready to go back home. At the same time, it still wasn’t certain whether I would end up flying to Amsterdam or Paris. Deep down, my feelings kept telling me I should still go to Paris – especially because there were still many seats available compared to Amsterdam. I even texted a travel friend who lives there and reserved a lunch spot at L’Homme near Trocadéro, just so I would already have something nice to look forward to upon arrival.

My flight from Cusco only departed in the early afternoon, so I spent the morning relaxing at the hostel with Ann and a really lovely British girl from our room. We had one final good coffee together – the coffee in Peru truly remained incredible until the very end – and it felt comforting to spend a little more time chatting with the girls before taking my Uber to the airport.

At the airport, I was told my flight to Lima was overbooked, but luckily I still received a seat – and even a sweet handwritten note from the crew. Once I arrived at Lima Airport, I still had plenty of time before my flight back to Europe, so I freshened up and slowly prepared myself for the long journey home. At check-in, I explained that I had both Paris and Amsterdam booked as options, but that I actually preferred Paris. Since Air France and KLM often share the same check-in counters, they were able to look at both flights immediately.

The employee looked at me and said: “I can give you a seat to Amsterdam right away, but for Paris you’ll have to wait until right before boarding.” For a few seconds, it felt like everything suddenly came together. In the end, I decided to take the safer option and fly directly to Amsterdam. But the moment I made that choice, I immediately felt a knot in my stomach, because it was the official moment I realized my four days in Paris – something I had been looking forward to for so long to reconnect with someone deeply meaningful to me – were truly not going to happen anymore. Even though during my time in Peru, and already in the period before the trip, it had slowly become more and more clear that it probably would not happen after all. Even my last-minute backup plan to still spend a nice day with another travel friend disappeared in that moment. It felt like I wasn’t only choosing a flight, but also saying goodbye to a version of that trip I had emotionally held onto for weeks.

Once onboard, the crew treated me incredibly kindly and even upgraded me to Premium Comfort, just below Business Class. Honestly, it felt like such a gift after such an intense trip. I had lovely conversations with the crew, but especially the woman sitting next to me left a huge impression on me.

She was an elegant, gentle Finnish woman celebrating her 70th birthday that very day -completely alone, returning from her solo trip through Peru. She radiated so much peace, warmth, and wisdom. Her husband had encouraged her to take this journey, her daughter used to be a flight attendant, and she and her husband had been together since they were very young. What touched me most was when she told me they had spent seven years in a long-distance relationship before finally building a life together – something that felt especially emotional to hear considering the meaningful person in Paris I would ultimately no longer travel to after Peru.

Throughout the flight, we had beautiful conversations about life, love, travel, and growing older. She showed me photos from her solo adventures around the world, and I found it incredibly inspiring to see how curious, open, and full of life she still was. At moments, it almost felt as if I was sitting next to a future version of myself – someone who, despite everything life brings, had remained soft, curious, and full of wonder. We even shared a few tears during our conversations.

Later, she even sent me an email with our photo together:

“Dear Mandy, thanks for your message on Instagram. I found your e-mail address and send our photo in this way. I’m so pleased that I met a young woman like you and could share many thoughts about life with you. I hope all the best for your future and hope that you have a nice and healing time with your mother.”

I genuinely think I will never forget this flight, this extraordinary woman, and this incredibly kind crew.

De dag van mijn terugreis was aangebroken, en eerlijk gezegd voelde ik me er helemaal klaar voor om weer naar huis te gaan. Toch was het op dat moment nog steeds niet zeker of ik uiteindelijk naar Amsterdam of Parijs zou vliegen. Mijn gevoel zei ergens dat ik tóch naar Parijs moest gaan – ook omdat daar nog veel stoelen beschikbaar waren vergeleken met Amsterdam. Daarom appte ik zelfs nog een reisvriend die daar woont en reserveerde ik alvast een lunchplek bij L’Homme vlakbij Trocadéro, zodat ik bij aankomst meteen iets leuks had om naar uit te kijken.

Mijn vlucht vertrok pas begin van de middag vanuit Cusco, dus bracht ik de ochtend nog rustig door in het hostel met Ann en een super leuke Britse meid uit onze kamer. We dronken nog een laatste goede koffie samen – de koffie in Peru blijft echt ongekend goed – en het voelde fijn om nog even gezellig met de meiden te kunnen kletsen voordat ik mijn Uber naar het vliegveld nam.

Op de luchthaven kreeg ik te horen dat mijn vlucht naar Lima overboekt was, maar gelukkig kreeg ik alsnog een stoel én zelfs een lief kaartje van de crew. Eenmaal aangekomen op Lima Airport had ik nog veel tijd over, dus friste ik me rustig op voor de lange vlucht terug naar Europa. Bij de check-in vertelde ik dat ik zowel een ticket naar Parijs als Amsterdam open had staan, maar eigenlijk liever naar Parijs wilde. Omdat Air France en KLM vaak dezelfde check-in delen, konden ze beide opties direct bekijken.

De medewerker keek me aan en zei: “Amsterdam kan ik je meteen een stoel geven, maar voor Parijs moet je wachten tot vlak voor boarding.” Voor een paar seconden voelde het alsof alles ineens samenkwam. Uiteindelijk besloot ik het zekere voor het onzekere te nemen en direct naar Amsterdam te vliegen. Toch voelde ik direct een knoop in mijn maag, omdat dat eigenlijk het officiële moment was waarop ik besefte dat mijn vier dagen in Parijs – waar ik al zo lang naar uitkeek om iemand betekenisvol voor me opnieuw te zien – definitief niet meer doorgingen, ook al werd tijdens deze reis in Peru en de periode ervoor steeds duidelijker dat het er waarschijnlijk niet meer in zou zitten. Zelfs mijn last minute back-up plan om alsnog een mooie dag met een andere reisvriend door te brengen viel daarmee weg. Op dat moment voelde het alsof ik niet alleen een vlucht koos, maar ook afscheid nam van een versie van die reis waar ik me wekenlang emotioneel op had verheugd.

Aan boord werd ik vervolgens ontzettend lief behandeld door de crew en zelfs geüpgraded naar Premium Comfort, net onder Business Class. Wat een cadeautje na zo’n intensieve reis. Ik had leuke gesprekken met de crew, maar vooral de vrouw naast mij maakte enorm veel indruk op me.

Ze was een elegante, zachte Finse vrouw die die dag haar 70e verjaardag vierde – helemaal alleen, onderweg terug van haar soloreis door Peru. Ze straalde zoveel rust, warmte en levenswijsheid uit. Haar man had haar deze reis gegund, haar dochter was vroeger stewardess geweest, en zij en haar man waren al sinds hun jeugd samen. Wat ik misschien nog wel het mooist vond, was dat ze me vertelde dat zij en haar man eerst zeven jaar een langeafstandsrelatie hadden gehad voordat ze uiteindelijk gingen samenwonen en hun leven samen opbouwden – iets wat ergens ook gevoelig binnenkwam door de betekenisvolle persoon in Parijs waar ik na Peru uiteindelijk toch niet meer naartoe zou reizen.

De hele vlucht hebben we prachtige gesprekken gehad over het leven, liefde, reizen en ouder worden. Ze liet me foto’s zien van haar solo-avonturen over de hele wereld, en ik vond het zo inspirerend om te zien hoe nieuwsgierig, open en levenslustig ze nog steeds in het leven stond. Soms voelde het bijna alsof ik tegenover een toekomstige versie van mezelf zat – iemand die in haar leven zacht en vol verwondering was gebleven. We hebben zelfs samen een traantje gelaten tijdens onze gesprekken.

Later stuurde ze me zelfs nog een e-mail met onze foto samen:

Ik denk oprecht dat ik deze vlucht, deze bijzondere vrouw en deze lieve crew nooit meer zal vergeten.